Zıtlıkların diyarında evrilivermiş gibi hayat!
Zaman hem çok kısa gibi hızla akarken, sanki çok uzunmuş gibi de geçmek için süzülmenin derdinde...
Karman çorman bir hikâye benimki!
Ha yaşanmış ha yaşanmamış gibi!
Hiçliklerin meşk ettiği âlemlerde "yan oda nedir ki?" diyebilmenin gerçekliğinde gibiyim.
Seyreyledim insan suretli nicelerini!
Gölgelerini seyreyledim,
Sözlerini,
Gidişlerini,
Kaçışlarını,
Yalanlarını,
Oyunlarını,
Düzmecelerini,
Şekilden şekle hâl alışlarını,
Kitaba el basar gibi antlarını, yeminlerini işittim...
Sonra... gözden kayboluşlarını,
Haksızlık karşısında susuşlarını da duydum, işittim kimilerinin...
"Varım" diyenin yok olduğunu,
"Çoğum" diyenin azdan da az olduğunu gördüm, bildim, öğrendim.
Hatıra binaen sevdalara kananlara imrendim!
"Laf ola beri gele" konuşan ağızların yalanlarında demlendim çoğu zaman.
"Yaradan aşkı için!" diyenlerin yâre bile varamadığını öğrendim.
Kendini matah sananın marifetinin olmadığını öğrendim.
Yedi kat yukarıda ne varsa insanoğlunun bihaber olduğunu öğrendim.
Yedi kat altta olanınsa sorulmaması gerektiğini öğrendim.
"Lâyık olmak nasip olsun" diyenin lâyığını bulduğunu öğrendim!
Katmer katmer dökülen terin Hak yoluna gidiş olduğunu öğrendim.
Bana aşktan bahsedenin ilimden bihaber olduğunu öğrendim!
"Yan odaya geçerim" diyenin yanındaki gönle bile giremediğini öğrendim!
Sonra... Uçurdum gönlümün kanatlarını semanın bilmem kaçıncı katına;
Seyreyledim âlemi,
Seyreyledim suretleri,
Seyreyledim acz içinde olanı, olmayanı...
Gönül çeleni, gönül vereni...
El çektireni, dile geleni,
Hatır soranı, hatırsız olanı...
Suskunlukları seyreyledim,
Çığırtkanların arasında.
Görünmezleri seyreyledim, gözün gördüğünün yanı sıra.
Açtım kalbimin kapaklarını,
İndirdim perdesini gözümün,
Lâl ettim dilimi de ne gördüm ne bildim ne işittim ne öğrendiysem yazdım defter-i kebire;
SESSİZCE...
SELİN IŞIL
