İNSAN DENİLEN MUAMMA 🌹

İNSAN DENİLEN MUAMMA 🌹

İnsanı anlamak bir ömür, insan kalmak ise her gün yeniden verilen bir karardır.

İnsan… Bazen bir bakışta dünyalar anlatır, bazen en yakınındakine bile kendini anlatamaz. Bir gün sevgiyle kucaklar, başka bir gün hiç tanımamış gibi uzaklaşır. İçinde iyilik de taşır, kırgınlık da; merhamet de vardır, öfke de…

Kimi insan vardır, hayatımıza sessizce girer ama bıraktığı iz yıllarca silinmez. Kimi vardır, kalabalıkların içinde yanımızdadır ama ruhumuza bir türlü ulaşamaz. Çünkü insanı yakınlaştıran mesafe değil, kalpten kalbe kurulan bağdır.

Bir tebessümün ardında saklanan hüznü, “İyiyim.” derken içinden geçenleri, sustuğunda anlatmak istediklerini kim bilebilir? İnsan bazen kendi içinde bile çözemediği duygularla yaşar. Kendine bile söyleyemediği kırgınlıkları, kimseye göstermediği yaraları vardır.

Oysa herkesin görünmeyen bir yüzü vardır. Kimi güçlü görünmek için mücadele eder, kimi yaralarını gizlemek için kahkahalar atar. Kimi kalabalıkların içinde bile derin bir yalnızlık yaşar, kimi affetmiş gibi görünse de kalbinin bir köşesinde hâlâ iyileşmemiş yaralar taşır.

İnsan, görünenle görünmeyen arasında gidip gelen büyük bir muammadır.

Hayat karşımıza pek çok insan çıkarır. Bazıları bize bir şeyler öğretir, bazıları sınar, bazıları yaralarımızı iyileştirirken bizi yeniden kendimize döndürür. Her karşılaşma, her ayrılık, her hayal kırıklığı bize kendimizle ilgili yeni bir şey öğretir.

Belki de insanı anlamaya çalışırken asıl unuttuğumuz şey, önce kendimizi tanımamız gerektiğidir.

Çünkü başkalarını anlamak kolay görünse de insanın kendi iç dünyasına dönmesi, kendisiyle dürüstçe yüzleşmesi her zaman kolay değildir.

İnsan, başkalarından sakladıklarını bir yana bırakalım; peki, kendisinden neleri saklar? Bazen görür de görmezden gelir. Bazen değişmesi gerektiğini bilir ama hiçbir şey değişmemiş gibi davranır. Bazen yaşadığı hayattan memnun olduğunu söylerken içinde bulunduğu durumu sorgulamaktan kaçınır. Belki alışkanlıklarından vazgeçmek istemez, belki belirsizlikten korkar, belki de değişimin getirecekleriyle yüzleşmeye hazır değildir.

Peki, insan gerçekten mutlu olduğu için mi her şeyden memnun görünür, yoksa hayatını değiştirmekten korktuğu için mi bazı şeyleri görmezden gelir?

Etrafına bakıp nerede durduğunu, ne yaşadığını, neleri kaybettiğini göremiyorsa kendine nasıl bir mutluluk anlatır?

Yıllar geçer, insanlar değişir, hayat başka yönlere akar. Bazı ilişkiler biter, bazı kapılar kapanır, bazı hayaller sessizce geride kalır. İnsan bütün bunların içinde kendisinin aynı kaldığını düşünebilir. Oysa belki de çoktan değişmiştir; yalnızca değiştiğini kabul etmek istemiyordur. Bazen çevresindeki herkesin değiştiğini söylerken kendi değişiminin farkına bile varamaz.

Belki de kendimize sormamız gereken ilk soru şudur: Gerçekten ne istiyoruz? İçimizden geldiği gibi mi yaşıyoruz, yoksa alıştığımız hayatın içinde kendimizi mutlu olduğumuza inandırarak mı yol alıyoruz? Kendimizi tanımak, yalnızca güzel yanlarımızı keşfetmek değildir. Kırıldığımız yerleri, yaptığımız hataları, vazgeçemediklerimizi ve değiştirmeye cesaret edemediklerimizi de kabul edebilmektir.

Elbette her şeyin sorumluluğu insana ait değildir. Hayatın içinde seçmediğimiz, değiştirmeye gücümüzün yetmediği durumlar da vardır. Ancak yaşadıklarımızın içinde kendi payımızı görebilmek, bize yeniden seçim yapma gücü verebilir.

Çünkü insanın kendisiyle yüzleşmesi, kendisini suçlaması değil, kendisini anlayabilmesidir.

Ve belki de asıl mesele, insanın hiç karanlık bir yanının olmaması değil, o karanlığın içinde kaybolmamayı öğrenmesidir.

İnsan bütün çelişkileriyle insandır. Bazen güçlü, bazen kırılgan; bazen cesur, bazen korkak… Önemli olan, kendimizi tek bir davranışımıza, bir hatamıza ya da geçmişte verdiğimiz bir karara mahkûm etmemektir. İnsan yanılabilir, yanlış yapabilir, değişebilir ve yeniden başlayabilir.

Belki de insan denilen muammanın en umut veren tarafı budur: Kendimizi tanımak hiçbir zaman tamamlanmış bir yolculuk değildir. Her yeni fark ediş, kendimize açılan başka bir kapıdır.

Ancak insanı anlamaya çalışırken bir gerçeği de unutmamak gerekir. Bazen bir insanın davranışlarının ardında korkuları, geçmişinden taşıdığı yaralar ya da dile getiremediği duygular vardır. Belki de kimseye gösteremediği bir mücadele veriyordur. Bunları düşünmek, ona karşı daha anlayışlı olmamızı sağlayabilir.

Fakat hiçbir yara, bir başkasının kalbinde yeni yaralar açmayı haklı çıkarmaz.

İnsan olmak, yalnızca başkalarının acılarını anlayabilmek değil, kendi acılarımızı da önemsemektir. Herkesi anlamaya çalışırken kendimizi unutuyorsak bir yerde durup düşünmemiz gerekir. Çünkü merhamet, kendimize karşı acımasız olmayı gerektirmez. Sevgi, her şeye katlanmak değildir. Affetmek de yaşananları hiç olmamış saymak anlamına gelmez.

Bazen uzaklaşmak da bir seçimdir. Bazen susmak, kendimizi korumanın bir yoludur. Bazen bir ilişkiye sınır koymak, o insanı anlamadığımız için değil, kendimize de değer vermemiz gerektiğini bildiğimiz içindir.

Belki de insan kalmak, başkasının yanlışına karşılık kendi değerlerimizden vazgeçmemektir. Bizi incitenlere benzemeden yolumuza devam edebilmek, yaşadıklarımızın kalbimizi bütünüyle katılaştırmasına izin vermemektir.

Çünkü başımıza gelen her şey bizim seçimimiz olmayabilir ama yaşadıklarımızın bizi nasıl bir insana dönüştürdüğünü sorgulamak, kendimize karşı sorumluluğumuzdur.

Peki, insanı gerçekten tanımak mümkün müdür?

Bir insanın anlattıkları mıdır onu tanımamızı sağlayan, yoksa kimse bakmazken yaptıkları mı? Söyledikleriyle yaşadıkları ne kadar örtüşür? Kendini iyi biri olarak gören bir insan, davranışlarıyla başkasının canını yakabildiğini fark edebilir mi?

Bazen niyetimiz incitmek değildir ama en çok sevdiğimiz insanları bile düşünmeden kırabiliriz. Sonra kendi gerekçelerimizi anlatır, neden öyle davrandığımızı açıklamaya çalışırız.

Peki, açıklamak her zaman anlamak mıdır? Özür dilemek, gerçekten pişman olmak mıdır? Bir hatayı kabul etmekle o hatayı bir daha yapmamak arasında ne kadar mesafe vardır?

İnsan yalnızca söyledikleriyle değil, tekrar eden davranışlarıyla da kendini anlatır. Çünkü sözler bazen anlık duyguların, davranışlar ise seçimlerimizin izlerini taşır. Bir insanı tanımak için yalnızca ne söylediğine değil, söyledikleriyle yaptıkları arasındaki uyuma da bakmak gerekir.

İnsan bazen en doğruyu kimse duymuyor zannettiğinde söyler.

Belki de insan denilen muamma, tam da bu çelişkilerin içinde büyür.

Kendini iyi biri olarak görmek ister ama bazen başkasının canını yakar. Adalet bekler ama kendi çıkarı söz konusu olduğunda adaleti unutabilir. Anlayış ister ama anlamaya yanaşmayabilir. Herkesin kendisini olduğu gibi kabul etmesini beklerken başkalarını değiştirmeye çalışabilir.

İşte insanın en büyük çelişkilerinden biri de budur: Başkalarında eleştirdiği bazı davranışları, kendisi yaptığında görmezden gelebilir.

Belki de hayatın bize sunduğu en büyük fırsat, her şeyi kontrol edebilmek değil, kendimizi yeniden değerlendirebilmektir.

Kendimizi nasıl biri olarak görmek istiyoruz ve gerçekte nasıl bir insanız?

Belki de insanı anlamak, bu iki cevap arasındaki mesafeyi keşfetmekle başlar.

İnsan denilen muamma, başkalarında çözmeye çalıştığımız bir sır olmaktan önce, kendimizde keşfetmemiz gereken bir gerçektir. Cevabı başkalarında aradığımız sürece çözülemeyen, kendimize dürüstçe baktığımız anda ise bir yüzleşmeye dönüşen bir muamma…

Kendimize anlattığımız hikâyeyle, kimse görmezken yaşadığımız gerçek arasındaki o ince çizgide başlar belki de bütün mesele.

Bunca yıl yaşadık… Sevdik, kırıldık, kırdık, affettik, vazgeçtik, yeniden başladık. Peki, bütün bunların sonunda kendimizden geriye nasıl bir insan bıraktık?

Belki de önemli olan hiç hata yapmamış olmak değil, hatalarımızı görebilmek ve aynı yanlışların içinde kaybolmamayı öğrenmektir. Belki de önemli olan herkesi değiştirmek değil, kendimizde değiştirebileceğimiz şeyleri fark edebilmektir.

Çünkü insan olmak bir ömürlük yolculuk, kendini tanımak ise hiç bitmeyen bir yüzleşmedir.

Belki insan denilen muammanın tek bir cevabı yoktur. Ama kendimize her dürüstçe baktığımızda o cevaba biraz daha yaklaşırız.

Unutmayalım; insanı anlamak bir ömür, insan kalmak ise her gün yeniden verilen bir karardır. 🌿

Sevgiyle ve iyilikle kalın… 🪶❤️

Burçin Özkan

Burçin Özkan

Yazar Burçin Özkan

İstanbul’un köklü semtlerinden Çengelköy’de doğup büyüdüm. Evli ve bir evlat annesiyim. Çocukluğum; Boğaz’ın eşsiz manzarası, mahalle kültürü, komşuluk ilişkileri...[Devamını oku]
Başatılı bir şekilde üye oldunuz First Magic | Dijital Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi
Great! Next, complete checkout to get full access to all premium content.
Tekrar hoş geldiniz! Başarılı şekilde giriş yaptınız.
Giriş yapılamıyor. Lütfen tekrar deneyin.
Success! Your account is fully activated, you now have access to all content.
Error! Stripe checkout failed.
Success! Your billing info is updated.
Billing info update failed.