“Hayatın anlamı” diyorlar ona…
Yalnız insanların değil, tüm canlıların yaşama sebebiymiş.
Onsuz dünya eksik, gökyüzü sessiz kalırmış. Evrende yarattığı görünmez enerji, yaşayan her şeye can verirmiş.
Bir bitki, bir hayvan, bir insan…
Nefes aldığı sürece; ekmek gibi, su gibi ona ihtiyaç duyarmış.
Evet…
Onun adı sevgi.
Sevgi; yaşamın en sade ama en güçlü mucizesi.
Bazen bir çift sözde, bazen bir dokunuşta, bazen de sessizce uzanan bir elde saklıdır. İnsan, ancak sevgisiz kaldığında anlar onun değerini.
Küçük yaşlarımdan hatırlıyorum…
Sabah gözlerimizi açtığımızda annemin sesi yankılanırdı evin içinde:
“Benim güzel çiçeğim, ne güzel açmışsın sen…”
Bir evladın saçlarını okşar gibi dokunurdu çiçeklere. Onlarla konuşur, sever, incitmeden büyütürdü. Biz, sevginin değdiği her dalın nasıl rengârenk çiçeklerle donandığına, etrafa kokular bıraktığına şahit olurduk.
Belki de o gün öğrendik sevginin yalnızca bir duygu olmadığını…
İnsanı iyileştiren, hayatı güzelleştiren görünmez bir emek olduğunu.
Tıpkı Selvi Boylum Al Yazmalım eserinin hafızalara kazınan sözlerinde olduğu gibi:
“Sevgi neydi?.. Sevgi iyilikti, dostluktu… Sevgi emekti.”
O zamanlar küçüktüm.
İnsanların doğacağı yeri, ailesini, dilini, dinini ya da kaderini seçemediğini düşünecek yaşta değildim.
Bize öğretilen tek bir gerçek duygu vardı: İnsan olmak.
Kalbinde merhameti taşımak…
Kendin için istemediğin hiçbir şeyi bir başkasına yapmamak.
Bugün ise sevgiden uzaklaşan insanları gördükçe içimiz sessizce yoruluyor.
“Sen” ve “ben” savaşlarının ortasında, aslında aynı yalnızlığın içinde kaybolduğumuzu fark edemiyoruz.
Kırıcı sözlerin çoğaldığı, tahammülün azaldığı bu çağda; insanlar birbirine yabancılaşırken en çok sevgiyi tüketiyoruz.
Oysa hiçbir şeye muhtaç olmadığımız kadar sevgiye muhtacız.
Çünkü sevgi; kırılmış bir kalbi onaran, kararmış bir ruhu aydınlatan ve insana yeniden insan olduğunu hatırlatan tek güç belki…
Bir gün gözlerimiz gerçekten görmeyi öğrenirse, sevginin birçok kapıyı anahtarsız açabildiğini de anlayacağız.
İşte o zaman dünya, birbirini incitmeyen insanların yaşadığı daha güzel bir yer olacak.
Sevgiyle kalın.
Ayşe Manav
